|
OCHRONA POWIERZCHNI ZIEMI
Art. 101. Ochrona powierzchni
ziemi polega na zapewnieniu jak najlepszej jej jakości, w
szczególności poprzez:
1) racjonalne gospodarowanie,
2) zachowanie wartości przyrodniczych,
3) zachowanie możliwości produkcyjnego wykorzystania,
4) ograniczanie zmian naturalnego ukształtowania,
5) utrzymanie jakości gleby i ziemi powyżej lub co najmniej
na poziomie wymaganych standardów,
6) doprowadzenie jakości gleby i ziemi co najmniej do wymaganych
standardów, gdy nie są one dotrzymane,
7) zachowanie wartości kulturowych, z uwzględnieniem archeologicznych
dóbr kultury.
Art. 102. 1. Władający powierzchnią
ziemi, na której występuje zanieczyszczenie gleby lub ziemi
albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania
terenu, jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 2-5, do przeprowadzenia
ich rekultywacji.
2. Jeżeli władający powierzchnią
ziemi wykaże, iż zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne
przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu, dokonane
po dniu objęcia przez niego władania, spowodował inny wskazany
podmiot, to obowiązek rekultywacji spoczywa na tym podmiocie.
3. Jeżeli zanieczyszczenie
gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie terenu odbyło
się za zgodą lub wiedzą władającego powierzchnią ziemi, jest
on obowiązany do ich rekultywacji solidarnie ze sprawcą.
4. Starosta dokonuje rekultywacji,
jeżeli:
1) podmiot, który spowodował zanieczyszczenie gleby lub
ziemi albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania
terenu, nie dysponuje prawami do powierzchni ziemi, pozwalającymi
na jej przeprowadzenie, lub
2) nie można wszcząć postępowania egzekucyjnego dotyczącego
obowiązku rekultywacji albo egzekucja okazała się bezskuteczna,
lub
3) zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie
naturalnego ukształtowania terenu nastąpiło w wyniku klęski
żywiołowej.
5. Starosta dokonuje rekultywacji
także wówczas, gdy z uwagi na zagrożenie życia lub zdrowia
ludzi lub możliwość zaistnienia nieodwracalnych szkód w środowisku
konieczne jest natychmiastowe jej dokonanie.
6. W przypadku, o którym
mowa w ust. 4 pkt 1, koszty rekultywacji ponosi podmiot, który
spowodował zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne
przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu.
7. W przypadku, o którym
mowa w ust. 5, koszty rekultywacji ponosi władający powierzchnią
ziemi; przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
8. Obowiązek poniesienia
kosztów rekultywacji, ich wysokość oraz sposób uiszczenia
określa, w drodze decyzji, starosta.
9. Do należności z tytułu
obowiązku uiszczenia kosztów, o których mowa w ust. 6-8, stosuje
się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
- Ordynacja podatkowa (DzU Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz.
1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95
i Nr 92, poz. 1062, z 2000 r. Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz.
1216, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r.
Nr 16, poz. 166, Nr 39, poz. 459 i Nr 42, poz. 475), z tym
że uprawnienia organów podatkowych przysługują staroście.
Art. 103. 1. Rekultywacja
w związku z niekorzystnym przekształceniem naturalnego ukształtowania
terenu polega na jego przywróceniu do stanu poprzedniego.
2. Rekultywacja zanieczyszczonej
gleby lub ziemi polega na ich przywróceniu do stanu wymaganego
standardami jakości.
3. Standard jakości określa
zawartość niektórych substancji w glebie albo ziemi, poniżej
których żadna z funkcji pełnionych przez powierzchnię ziemi
nie jest naruszona.
4. Funkcję pełnioną przez
powierzchnię ziemi ocenia się na podstawie jej faktycznego
zagospodarowania i wykorzystania gruntu, chyba że inna funkcja
wynika z planu zagospodarowania przestrzennego.
Art. 104. Gleba i ziemia
używane do prac ziemnych, w tym używane do tego celu osady
pochodzące z dna zbiorników powierzchniowych wód stojących
lub wód płynących, nie mogą przekraczać standardów jakości,
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 105.
Art. 105. 1. Minister właściwy
do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia:
1) określi standardy jakości gleby,
2) może określić standardy jakości ziemi.
2. W rozporządzeniach, o
których mowa w ust. 1, zostaną uwzględnione:
1) grupy rodzajów gruntów - według kryterium ich funkcji
aktualnej lub planowanej,
2) standardy jakości gleby lub ziemi jako zawartości niektórych
substancji w glebie albo ziemi, zróżnicowane dla poszczególnych
grup rodzajów gruntów oraz z uwagi na wodoprzepuszczalność
i głębokość.
3. W rozporządzeniach, o
których mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone:
1) standardy jakości gleby albo ziemi, używanych do określonych
prac ziemnych, w tym używanych do tego celu osadów pochodzących
z dna zbiorników powierzchniowych wód stojących lub wód płynących,
2) referencyjne metodyki wykonywania badania jakości gleby
lub ziemi,
3) referencyjne metodyki modelowania rozprzestrzeniania
substancji w glebie i ziemi.
Art. 106. 1. Obowiązany do
rekultywacji powinien, z zastrzeżeniem art. 108, uzgodnić
jej warunki z organem ochrony środowiska.
2. Uzgodnienie następuje
w drodze decyzji określającej zakres, sposób i termin zakończenia
rekultywacji.
3. We wniosku o uzgodnienie
należy wskazać:
1) obszar wymagający rekultywacji,
2) funkcje pełnione przez wymagającą rekultywacji powierzchnię
ziemi,
3) planowany zakres i sposób rekultywacji oraz termin jej
zakończenia.
Art. 107. 1. Na obszarze,
na którym istnieje przekroczenie standardów jakości gleby
lub ziemi, starosta może, w drodze decyzji, nałożyć na władający
powierzchnią ziemi podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany
do rekultywacji, obowiązek prowadzenia pomiarów zawartości
substancji w glebie lub ziemi. Podmiot obowiązany jest w tym
przypadku przechowywać wyniki pomiarów przez 5 lat od zakończenia
roku kalendarzowego, którego dotyczą.
2. Postępowanie w przedmiocie
wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu.
Art. 108. 1. W przypadkach,
o których mowa w art. 102 ust. 4 i 5, starosta określa, w
drodze decyzji, zakres, sposób oraz termin rozpoczęcia i zakończenia
rekultywacji.
2. Władający powierzchnią
ziemi obowiązany jest umożliwić prowadzenie rekultywacji z
zachowaniem warunków określonych w decyzji, o której mowa
w ust. 1.
3. Postępowanie w przedmiocie
wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu.
Art. 109. 1. Oceny jakości
gleby i ziemi oraz obserwacji zmian dokonuje się w ramach
państwowego monitoringu środowiska.
2. Starosta prowadzi okresowe
badania jakości gleby i ziemi.
3. Minister właściwy do spraw
środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, zakres
i sposób prowadzenia badań, o których mowa w ust. 2.
4. W rozporządzeniu, o którym
mowa w ust. 3, zostaną ustalone:
1) sposób wyboru punktów poboru próbek,
2) wymagana częstotliwość pobierania próbek.
5. W rozporządzeniu, o którym
mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone sposoby prezentacji wyników
badań.
6. W przypadku stwierdzenia
naruszenia standardów jakości gleby lub ziemi wojewódzki inspektor
ochrony środowiska przekazuje staroście wyniki pomiarów.
Art. 110. Starosta prowadzi,
aktualizowany corocznie, rejestr zawierający informacje o
terenach, na których stwierdzono przekroczenie standardów
jakości gleby lub ziemi, z wyszczególnieniem obszarów, na
których obowiązek rekultywacji obciąża starostę.
Art. 111. 1. Kolejność realizowania
przez starostę zadań w zakresie rekultywacji powierzchni ziemi
określają powiatowe programy ochrony środowiska.
2. Starosta może przeprowadzić
rekultywację powierzchni ziemi pomimo nieujęcia zadania w
programie, o którym mowa w ust. 1, jeżeli stwierdzi, iż nieprzeprowadzenie
rekultywacji spowoduje pogorszenie stanu środowiska w znacznych
rozmiarach lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.
|
