|
OCHRONA ŚRODOWISKA W ZAGOSPODAROWANIU
PRZESTRZENNYM
I PRZY REALIZACJI INWESTYCJI
Art. 71. 1. Zasady zrównoważonego
rozwoju i ochrony środowiska stanowią podstawę do sporządzania
i aktualizacji koncepcji polityki przestrzennego zagospodarowania
kraju, strategii rozwoju województw, planów zagospodarowania
przestrzennego województw, studiów uwarunkowań i kierunków
zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów
zagospodarowania przestrzennego.
2. W koncepcji, strategiach,
planach i studiach, o których mowa w ust. 1, w szczególności:
1) określa się rozwiązania niezbędne do zapobiegania powstawaniu
zanieczyszczeń, zapewnienia ochrony przed powstającymi zanieczyszczeniami
oraz przywracania środowiska do właściwego stanu,
2) ustala się warunki realizacji przedsięwzięć, umożliwiające
uzyskanie optymalnych efektów w zakresie ochrony środowiska.
3. Przeznaczenie i sposób
zagospodarowania terenu powinny w jak największym stopniu
zapewniać zachowanie jego walorów krajobrazowych.
Art. 72. 1. W studium uwarunkowań
i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych
planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki
utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę
zasobami środowiska, w szczególności przez:
1) ustalanie programów racjonalnego wykorzystania powierzchni
ziemi, w tym na terenach eksploatacji złóż kopalin, i racjonalnego
gospodarowania gruntami,
2) uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz
obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż,
3) zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy
miast i wsi, ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki wodnej,
odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów transportowych
i komunikacji publicznej oraz urządzania i kształtowania terenów
zieleni,
4) uwzględnianie konieczności ochrony wód, gleby i ziemi
przed zanieczyszczeniem w związku z prowadzeniem gospodarki
rolnej,
5) zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska
i warunków klimatycznych,
6) uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza,
wód, gleby, ziemi, ochrony przed hałasem, wibracjami i polami
elektromagnetycznymi.
2. W studium uwarunkowań
i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych
planach zagospodarowania przestrzennego, przy przeznaczaniu
terenów na poszczególne cele oraz przy określaniu zadań związanych
z ich zagospodarowaniem w strukturze wykorzystania terenu,
ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub przywrócenie
na nich równowagi przyrodniczej i prawidłowych warunków życia.
3. W studium uwarunkowań
i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych
planach zagospodarowania przestrzennego określa się także
sposób zagospodarowania obszarów zdegradowanych w wyniku działalności
człowieka oraz klęsk żywiołowych.
4. Wymagania, o których mowa
w ust. 1-3, określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych,
stosownie do rodzaju planu, cech poszczególnych elementów
przyrodniczych i ich wzajemnych powiązań.
5. Przez opracowanie ekofizjograficzne
rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby planów zagospodarowania
przestrzennego, charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze
na obszarze objętym planem i ich wzajemne powiązania.
6. Minister właściwy do spraw
środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, określi, w drodze
rozporządzenia, rodzaje i zakres opracowań ekofizjograficznych,
o których mowa w ust. 4.
7. Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje
się odpowiednio do planu zagospodarowania przestrzennego województwa.
Art. 73. 1. W miejscowym
planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o warunkach
zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności
ograniczenia wynikające z:
1) ustanowienia w trybie przepisów ustawy o ochronie przyrody
parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego,
obszaru chronionego krajobrazu, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego,
użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników
przyrody oraz ich otulin,
2) utworzenia obszarów ograniczonego użytkowania,
3) ustalenia w trybie przepisów ustawy - Prawo wodne warunków
korzystania z wód regionu wodnego i
zlewni oraz ustanowienia stref ochronnych ujęć wód,
a także obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych.
2. Linie komunikacyjne, napowietrzne
i podziemne rurociągi, linie kablowe oraz inne obiekty liniowe
przeprowadza się i wykonuje w sposób zapewniający ograniczenie
ich oddziaływania na środowisko, w tym:
1) ochronę walorów krajobrazowych,
2) możliwość przemieszczania się dziko żyjących zwierząt.
3. W granicach administracyjnych
miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi jest zabroniona
budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia
ludzi, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych
awarii. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem,
że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi,
w tym wystąpienia poważnych awarii.
4. Zakłady stwarzające zagrożenie
wystąpienia poważnych awarii powinny być lokalizowane w bezpiecznej
odległości od siebie, od osiedli mieszkaniowych, od obiektów
użyteczności publicznej, budynków zamieszkania zbiorowego
i obszarów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3.
Art. 74. 1. W trakcie przygotowywania
i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie
z terenu.
2. Wymóg, o którym mowa w
ust. 1, uwzględniają w szczególności projektanci oraz organy
administracji ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania
terenu oraz organy administracji właściwe do spraw wywłaszczania
nieruchomości.
Art. 75. 1. W trakcie prac
budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany
uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac,
a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania
terenu i stosunków wodnych.
2. Przy prowadzeniu prac
budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i przekształcanie
elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim
jest to konieczne w związku z realizacją konkretnej inwestycji.
3. Jeżeli ochrona elementów
przyrodniczych nie jest możliwa, należy podejmować działania
mające na celu naprawienie wyrządzonych szkód, w szczególności
przez kompensację przyrodniczą.
4. Właściwy organ administracji
w pozwoleniu na budowę szczegółowo określa zakres obowiązków,
o których mowa w ust. 1 i 3.
Art. 76. 1. Nowo zbudowany
lub zmodernizowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja
nie mogą być oddane do użytku, jeżeli nie spełniają wymagań
ochrony środowiska, o których mowa w ust. 2.
2. Wymaganiami ochrony środowiska
dla nowo zbudowanego lub zmodernizowanego obiektu budowlanego,
zespołu obiektów lub instalacji są:
1) wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w decyzjach
administracyjnych środków technicznych chroniących środowisko,
2) zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych,
wynikających z ustaw lub decyzji,
3) uzyskanie wymaganych decyzji określających zakres i warunki
korzystania ze środowiska,
4) dotrzymywanie na etapie wymaganych prawem badań i sprawdzeń,
wynikających z mocy prawa standardów emisyjnych oraz określonych
w pozwoleniu warunków emisji.
3. Nowo zbudowany lub zmodernizowany
obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie mogą
być eksploatowane, jeżeli w okresie 30 dni od zakończenia
rozruchu nie są dotrzymywane wynikające z mocy prawa standardy
emisyjne albo określone w pozwoleniu warunki emisji, ustalone
dla fazy po zakończeniu rozruchu.
4. Na 30 dni przed terminem
oddania do użytku nowo zbudowanego lub zmodernizowanego obiektu
budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji realizowanych
jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko,
o którym mowa w art. 51 ust. 1, inwestor jest obowiązany poinformować
wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o planowanym terminie:
1) oddania do użytku nowo zbudowanego lub zmodernizowanego
obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji,
2) zakończenia rozruchu instalacji, jeżeli jest on przewidywany.
|
